Las horas de mi silencio gritan | Smaragdi Mitropoulou


ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Τα παλιά αρχοντικά
μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι
πόσες στιγμές αναπολούν και κλαίνε.
Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους
κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν.
Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν;
Αν είχαν στόμα, τόσα θα ’χαν να μας πουν.
Ιστορίες που πάγωσαν μέσα στο χρόνο
αγάπες κι όνειρα που λησμονήθηκαν.
Απόψε η θάλασσα γαλήνεψε,
γέμισε ο ουρανός χιλιάδες χρώματα,
σκούρο μπλε ντύθηκε και μύρισε αλμύρα η μοναξιά.
Μέσα στην απεραντοσύνη της σιωπής
σαν να ‘τριξε κλειδί στη σκουριασμένη πόρτα…
αλήθεια να’ ναι άραγε ή μια ακόμα πλάνη;

EXPECTATIVA

las vetustas y desiertas casonas junto al puerto
¿cuántos momentos recuerdan y lloran?
las marchitas bugambilias hierven
a fuego lento en el jardín
las ventanas carcomidas lagrimean por la sal
¿qué saben del alma de los objetos?
¡si tuvieran boca, nos dirían tanto!
historias congeladas en el tiempo
amores y sueños olvidados
esta noche, el mar se calmó
el cielo llenó de colores su vestido azul turquí
la soledad huele a sal
en la inmensidad del silencio
escucho una llave entre la oxidada
cerradura


ΣΙΩΠΗ

I.

Της σιωπής μου οι ώρες κραυγάζουν λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν
κι αλήθειες που κλείστηκαν σ’ έναν καθρέφτη.
Της σιωπής μου οι ώρες κραυγάζουν για όλα αυτά που δεν έζησα και γι’ αυτά που φυλάκισα
στης καρδιάς μια γωνίτσα κρυφή.
Της σιωπής μου οι ώρες κραυγάζουν
για ένα όνειρο που έσβησε
για τη βροχή που τα μέσα μου μούσκεψε
για το δάκρυ που μετέωρο απέμεινε
στων ματιών μου την άκρη.
Της σιωπής μου οι ώρες κραυγάζουν
άραγε ακούει κανείς;

II.

Ταξιδεύουν καημοί στο πέπλο επάνω το υγρό το γαλάζιο.
Όνειρα χαμένα περπατάνε στις γραμμές κάποιου τρένου.
Έπιασε φουρτούνα.
Θ’ αράξεις, ψυχή μου, σε λιμάνι απάγκιο;
Έπεσε ομίχλη.
Τα «σ’ αγαπώ» που μείναν μέσα μας κρυμμένα
θα’ βρουν το δρόμο;
Σιωπή παρηγοριά μου κι ερωμένη μου σαν ποιος θεός θαλασσινός σε μάγεψε;
Σιωπή μου μεγάλη κι απέραντη σε ποιο σταθμό κατέβηκες και πας;
Διάβηκε ο χρόνος μέσιανε η νύχτα μα είμαι εδώ να καρτερώ σε αγέρα και σε θάλασσ σε γη, σε ουρανό.

SILENCIO

I.

las horas de mi silencio gritan
palabras nunca dichas
verdades encerradas en el reflejo
las horas de mi silencio gritan
lo no vivido
lo que aprisioné en el corazón
las horas de mi silencio gritan
por el sueño desvanecido
por la lluvia empapando mis entrañas
por la lágrima que olvidó el meteoro en
el ángulo de mi ojo
las horas de mi silencio gritan
¿alguien escucha?

II.

viaja la miseria en el velo sobre la humedad azul
los sueños perdidos deambulan en las vías de un tren
la tormenta arrecia
¿deseas aterrizar en un puerto, alma mía?
la niebla crece
¿encontrará el camino un “te amo” fugitivo?
mi silencio es infinito
¿en qué estación te fuiste?
ha pasado el tiempo en medio
de la noche
remaré en la vejez y en el mar
por la tierra y por el cielo


BARSAAT

Σε περιμένω
κι αντηχούν τα πολύχρωμα βραχιόλια στα χέρια μου
σαν χορεύω για σένα κάτω απ’ του ουρανού τα νέφη.
Θα ‘ρθεις το νιώθω…
Μια λέξη μόνο….
Barsaat….
την ώρα της βροχής….
Barsaat…
κι ο χορός δεν σταματά..

BARSAAT

te espero
y las pulseras de colores
resuenan en mis manos
danzo para ti bajo las nubes

ya vienes
te siento en una palabra
Barsaat…
se precipita la lluvia
Barsaat…
y la danza no se detiene


ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ

Κανείς δεν ξέρει πώς περνάν οι νύχτες μου..
οι αγκαλιές οι δανεικές που με κρατούν…
κοφτές ανάσες, παθιασμένα αγγίγματα…
όχι φιλιά, κείνα τα φύλαξα μόνο για σένα.
Θυμάσαι;
Το τελευταίο δειλινό στο ακροθαλάσσι.
Θυμάσαι;
Κανείς δεν ξέρει πώς περνάν οι νύχτες μου…
μονάχα εκείνο το μαύρο τριαντάφυλλο

ESQUIVOS PENSAMIENTOS

nadie sabe de mis noches
los abrazos prestados que me sostienen
las intensas respiraciones
las caricias apasionadas

ningún beso
los guardo sólo para ti
¿lo recuerdas?
el último crepúsculo en la playa


ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Νησιώτικο βιολί μου
τραγούδια παίξε για τον καλό μου
καράβι γοργοτάξιδο τον φέρνει από τα ξένα.
Έλυσα τις πλεξούδες των μαλλιών μου
τάμα τις πρόσφερα στο κύμα
και κάτω απ’ την πανσέληνο χορεύω
στο ρυθμό της αγάπης.

AGUA MARINA

isleñas canciones de violín
preludian la llegada de mi amado
un apresurado barco lo trae del extranjero
me desato las trenzas
las ofrezco a las olas
bajo la luna llena bailo
al ritmo del amor


SMARAGDI MITROPOULOU es una poeta, narradora, historiadora y arqueóloga nacida en Atenas. Estudió Historia y Arqueología en la Universidad de Atenas y realizó un posgrado en Historia Antigua en la Universidad de Cardiff en Gran Bretaña. Es profesora de secundaria. Tiene un diplomado en Escritura Creativa de Writers ‘Bureau College (Manchester, Reino Unido) y ha tomado cursos de escritura teatral en el Instituto Internacional de Teatro y Dirección de la Fundación de Cultura Tinian.  Es autora de cuatro libros escritos en griego: Πριν ο ήλιος δύσει “Before the sun goes down” (teatro, 2013 – editorial Ostria); Μια στιγμή μια αιωνιότητα μονάχα “One moment just an eternity” (cuentos, 2015 – editorial Ostria); Ήχοι στη σιωπή “Sounds in silence” (cuentos, 2017 – editorial Ostria); Barsaatο χορός της βροχής “Barsaat, the rain dance” (cuentos y poemas, 2019 – editorial 24 gramma). Su libro Μια στιγμή μια αιωνιότητα μονάχα “One moment just an eternity”, prologado por el escritor y productor de radio Theofanis. L. Panagiotopoulos, fue traducido al inglés (2020) y publicado por la editorial Ontime Books de Gran Bretaña. Ha ganado numerosos premios literarios y participado en diversos festivales de literatura.


Versión al español de María Del Castillo Sucerquia

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

Web construida con WordPress.com.

Subir ↑

A %d blogueros les gusta esto: