Busco el arnés de ardiente esperanza | Voula Memou

ΛΊΚΝΟ ΟΝΕΊΡΩΝ

Τα βοτάνια της αναπαλαίωσης,
Γενάρη το σούρουπο,
μάζεψε ξυπόλητη.
Των καιρών την τροφή
να περιθάλψει,
στο άστρο του Κρόνου.
Η θλίψη περιχαρακώθηκε
στην ασπούδαστη ζωή
της μολυσμένης γύρης του Αμάραντου.
Ραγισμένες,
ταριχευμένες υποδουλώσεις,
μια ταινία που φράζει την ηχώ στα μουσκεμένα φύλλα.
Καρφί
στης φτέρνας το άκρο
ακινητοποιεί τα φτερωτά “ευ”.

Πέρασε η ώρα , αγάπη μου.
Οι ίσκιοι ψήλωσαν.
Τα στολίδια δημεύτηκαν
στης Πομπηιας τα όργια.
Γυψόχτιστη γροθιά,
παραπαίει σε χρόνο
ανύπαρκτου χώρου.
Το δείπνο στρώθηκε για τα καλά
σε απόλυτους αριθμούς
με ατσαλένια φύμωτρα
δεμένα πισθάγκωνα.

Έτσι…
Ονειροπόλος,
ονειροπλάστης,
ονειροπαρμένος,
επιμένει να πλέκει Μαγιάτικα στεφάνια

CUNA DE LOS SUEÑOS

las hierbas de la renovación
recogen a enero
descalzo en el crepúsculo

la ambrosía yace en el firmamento
es una estrella de saturno

el dolor se atrincheró con la ignorancia
la contaminación del polen sagrado

ya se agrieta la entumecida esclavitud
la membrana que bloquea
el eco de las hojas empapadas la uña en la punta del talón
inmoviliza el pozo alado…

                ha pasado el tiempo, mi amor
las sombras fueron levantadas
las galas fueron confiscadas en Pompeya, sus orgías

el puño de yeso impacta el tiempo del hipotético espacio

la cena estaba lista para siempre
en los números absolutos
fundidos en acero junto al poste

así que soñador
oh, soñador
mi soñador
                ¿por qué insistes en tejer coronas mayas?


ΨΕΥΔΑΙΣΘΉΣΕΙΣ

Το πανωφόρι το νυφιάτικο
εκείνο με την παρθενιά….
Αλέκιαστο… να αιωρείται στην αποβάθρα,
δίπλωσε στα τρία… στα πέντε… στα χίλια,
μέχρι να γίνει νιφάδα χιονιού.
Υβρίδιο…
Νοσηρών μυαλών πρόπλασμα,
κάπου στης Βεγγάζης τα καταγώγια
βολοδέρνει την ανυποληψία της.
Ο άνεμος πεισματικά αντίθετος,
τράβαγε το πλεούμενο στ’ ανοιχτά…
Αχ τούτο το ανάλγητο φεγγάρι…
Αχ πόσο τη βασανίζει με την πανσέληνο.
Στο υγρό καμαράκι,
το υπόγειο, το σκοτεινό,
φυτρώνουν οι παλιές ενοχές
και σαν περικοκλάδα της σφίγγουν το λαιμό,
κάθε που βραδιάζει.
Απόκληρη πια… αποκηρυγμένη από τις φιλήδονες στοές,
κουμαντάρει την απομόνωση, της ρυτιδωμένης της σάρκας.
Ληγμένο το κατακόκκινο κραγιόν
και η μάσκαρα, άχρηστη πια.
Ο σπόρος νοθευμένος και στείρος,
στην εσθήτα της αβύζαχτης θηλής,
που δεν άνθισε ποτέ, στην σχισμάδα των υποσχέσεων.
Στην πολυκοσμία στεγνώνει την μοναξιά της,
με τις εφήμερες ηδονές,
να κατακρεουργούν κάθε της ίνα αθωότητας.
Οι πληρωμένες ζωές μαράθηκαν
και οι περιφρονημένες υπολήψεις,
στη μέση του τώρα… του τότε, ή του ποτέ,
με το σαλεμένο της μυαλό,
να γυροφέρνει στα πανάκριβα-κάποτε- στέγαστρα αδηφάγων ερώτων.

Τώρα σιωπή…. Νεκρική σιωπή,
στην σάπια βάρκα της σπιλωμένης ανυπαρξία της,
σε μια ζωή …
Που βούλιαξε σε ψευδαισθήσεις…

ILUSIONES

el abrigo nupcial de la virginidad
⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀manchado
flota en el muelle
es doblado a tres, a cinco, a mil
hasta tornarse copo de nieve

vaya híbrido, un ejemplar de locura
en algún lugar de Bengasi
los orígenes desnudan su ignominia

el acérrimo viento se opone a sacar el bote
¡ah!, esta luna indolente
esta sinuosa luna llena

en el sótano húmedo, la oscuridad
crece la vieja culpa como una pasionaria
enreda y aprieta el cuello cada noche

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀no hay tacto
las lujuriosas galerías establecen
el exilio de la arrugada carne
ya es inútil el labial carmesí
y ni hablar del rímel

la semilla fue adulterada, es infértil
el telar del pezón abismal nunca floreció
en la ruptura de las promesas

en la multitud disecan la soledad con efímeros placeres
derriban cada fibra de inocencia

vidas lúgubres, enlodadas reputaciones
circundan el ahora, deambulan
por los carísimos refugios del usurero amor

silencio
silencio fúnebre en el podrido barco
en la manchada ausencia de la vida
              ahogada en ilusiones


ΑΚΡΟΣΤΙΧΊΔΑ

Σύρθηκες, με κουρελιασμένη την υπόληψή σου,
στα μονοπάτια που αδικοέσκαψες.
Απάντησες τις ποδοστριφωμένες ψυχές που λεηλάτησες
όταν φόρεσες την χλαμύδα που αιματοκύλησες,
πριν σαλπίσουν την περιφορά της Μετάληψης.
Ύστατη ώρα καρτέρεσες
να ξεψυχήσεις τα μπουμπούκια της άνοιξης,
σαν από άλλοτε
παρασημοφορημένος καταδότης
άζυμων άρτων.
Γνωστός, γνώριμος
στα κολαστήρια των παθών,
στηλίτευες όλες τις πεθυμιές των ημίθεων
και αθανάτων θνητών.
Νωρίς κατευόδωσες τις αναρίθμητες ομορφιές,
γνέφοντας στους σταλαγμίτες του ηλιοσκέπαστου νάρθηκα,
να διαβούν μακριά δίχως επιστροφές.
Ω! Άμοιρε άνθρωπε των καιρών μας!
Προσκυνητή των νοθευμένων νηστειών
και της πληγιασμένης προσευχής!
Μόλυνες τον λόγο της γέννησης,
την φλόγα των σεπτών αγιασμάτων,
ροκανίζοντας πλάνες ηδονές,
δίχως μελετημένες αναστολές.
Ήμαρτον Κύριε!
Σύραμε αδιάντροπα,
τη συγνώμη
στα πεζοδρόμια,
εκδιδόμενη πόρνη!

MAGDALENAS

te arrastraste con la destrozada reputación
por los caminos que labraste con la injusticia

respondiste a las almas que saqueaste
vistiendo el sanguinolento manto
antes de tocar la trompeta de la Comunión

te precipitaste, en el último minuto
para enfriar los brotes de primavera
como en el pasado, al ofrendado
pan sin levadura

familiar al infierno de las pasiones
robaste los deseos de los hombres
semidioses e inmortales

sucumbiste pronto a las innumerables bellezas
guiñando un ojo a las estalagmitas del nártex
cubierta de sol viajaste sin retorno

¡oh!, ¡desgraciado de nuestro tiempo!
¡peregrina del ayuno adulterado y la oración herida!

corrupto fundamento del nacimiento
fuego séptimo del agua bendita
delirios que rumian delicias

¡dibujamos con descaro el perdón
en las aceras para la zorra destituida!


ΜΗΤΡΏΑ ΕΥΘΥΝΏΝ

Στράγγισα του φεγγαριού την δροσοπηγή,
να μεταμφιέσω τα γράμματα,
σε χρώματα,
φτιάχνοντας
το τάγμα των δυνατών λυτρωτών,
απόρθητο.
Ικέτιδες κρυστάλωσαν τα δάκρυα
στην γαλαξιακή απανεμιά
του μελλοντικού κοσμοναύτη.
Οι λέξεις πια,
υποτάχτηκαν στα χέρια μου
και ανεμοδέρνουν στο κορμί μου,
μπήγοντας σουβλερά καρφιά στις σάρκες μου.
Τυρανιέμαι
σαν εξαϋλώνεται το σκοτάδι,
γυρεύοντας απαντήσεις από περασμένα αμαρτήματά μας.
Σαν το αγρίμι κουλουριάζομαι
στη γνωστή μου από χρόνια γωνιά της σκηνής
μαζεύοντας στίχους κραυγής,
από το ανοιχτό παράυθρο του θυμού μου
σαν ολοκόκκινα τριαντάφυλλα.
Ούτε θύτης.
Ούτε θύμα.
Αγκυροστεριωμένος παλιατζής
φωνάζω για εκείνα τα όνειρά μας
που έγιναν μαύρος καπνός.
Λιποταχτώ από την απραξία του δρόμου μου
ψάχνοντας εκείνο το λημέρι της πυρακτομένης ελπίδας
που κάνει τον ουρανό ξάστερο
απαλλαγμένο από υπολογιστικές προτομές
επιτυχημένων πειραματόζωων.

Η ποίηση δεν τραυλίζει
μπροστά σε ευθύνες.

SENDERO PROBATORIO  

sorbí el rocío de la luna
disfracé las letras en colores
volví el orden de los poderosos redentores
                                                invisible

cristalicé las lágrimas de Eurípides en
la cosmonauta apnea del futuro

ahora las palabras se someten a mis manos
terminan en mi cuerpo
empujan filosos clavos en mi carne

soy avasallada y la oscuridad
se desvanece, busco respuestas
sobre los arcanos pecados

me acurruco como un animal
en la esquina del escenario
donde recojo letras
hace tantos años
grito rosas rojas desde la ventana abierta
desciende el negro humo
                                       y ni siquiera una víctima

lloro como un payaso, me aferro
a la niebla de los sueños
desmayo en la inacción del camino
busco el arnés de ardiente esperanza
aclaro el cielo abierto de los bustos informáticos
de las experimentales bestias exitosas

no, la poesía no tartamudea
ante el compromiso.


ΤΟΎΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΆΠΗ

Στο θανατηφόρο ιό του “εγώ”
παραδώσου,
όπως η προνύμφη
στο διάφανο της λάμπας, γυαλί .
Μην εκπορνεύσεις
τις επιταγές της συνείδησής σου
στα σκαλοπάτια
μεταμφιεσμένων διαβόλων.
Οράματα άγραφων λόγων
σε κατακόκκινα χείλη,
διψασμένα,
στη χλόη της υπερβολής.
Την θαμμένη φωτιά σου
επιστράτευσε,
στης Ιεριχούς τα τείχη,
πολιορκητή,
του αδάμαστου υπέρ-θυσιάζω.

Του κορμιού θρύψαλα όνειρα
όταν καταπατηθούν,
από τον γεωσκώληκα του μεταξιού…
Άντεξε,
σαν παγετώνας την μοναξιά.

Τούτο θα πει αγάπη.

Του στυλοβάτη
Γέρο-πεταλωτή νανουρίσματα.

QUÉ DICE EL AMOR


no te entregues al virus mortal del “yo”
larva que atraviesa la transparencia de la lámpara

no prostituyas los estatutos de tu conciencia
en las escaleras con demonios camuflados
en las visiones de las palabras escritas
en los labios sedientos, y no carmesí
sepultados en la hierba de la exageración

tu fuego será enterrado y reclutado
entre los muros de Jericó
por el agresor del indomable
y desmesurado sacrificio

el cuerpo destruye los sueños
cuando es vencido por la
lombriz de tierra y seda ¡resiste la soledad glacial!

…eso dice el amor

      canción de cuna
            para despertar
                 de la herrumbre
                          de los sueños.


ΤΟ ΤΊΜΗΜΑ

Περπατάς σε τεντωμένο σχοινί,
δίχως εσένα.
Τραυματίζεις το αύριο,
δίχως ενοχές
και σπόρους λογικής .
Γλιστράς σε εικονικές πραγματικότητες,
πλευρίζοντας ύφαλους
και λες το ανύπαρκτο υποθέτω,
σαν να ήταν το άλογο μετέχω,
σε μυστήρια ανυπαρξίας,
έτσι για να δικαιολογήσεις,
την μηδενικότητα,
της αποσπερνής τόλμης σου.
Λογαριάζεις την νύχτα,
έναστρη ραψωδία του ανέγγιχτου θέλω σου,
λες και οι μοίρες,
χτυπάνε τύμπανα νίκης.
Και σαν φέξει,
η ανάστροφη δέηση του απολογισμού.
Το τίμημα σε θέλει μόνο,
αλυσοδεμένο.

EL PRECIO

caminas sobre la cuerda floja
                                                   sin ti
el futuro te lastima
no hay remordimiento
ni semillas de lógica
te deslizas por virtuales realidades
los arrecifes contiguos

pronuncias lo inexistente
como un caballo que galopa
en los misterios de la muerte

justificas la incompetencia
de tu coraje abstraído y
cantas, por la noche, la
estrellada rapsodia
de los inmaculados te quiero
como en ceremonia de grado
con el retintín de los tambores
de la victoria

pero, como una señal
la oración inversa de la cuenta es
entonada con un precio
que sólo te quiere
                                    encadenado.


ΙΚΕΤΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

Είναι τόσο ψηλά ο Θεός, να με ακούσει
και είμαι τόσο μικρός και αλύτρωτος ,
που πλάγιασα στη ρίζα της ελιάς,
δίπλα στο γκρεμισμένο σχολειό του πολέμου.
Ήθελα να ονειρευτώ
πως φυτρώνουν κρίνα στο χάλασμα.
Ήθελα το αίμα να ήταν παραίσθηση,
Μα έτρεμα σύγκορμη.
Στ’ αυτιά μου το κλάμα της xamza,
για την ματωμένη της πάνινη κούκλα.
Οι κύκλωπες είχαν στήσει τον αιώνιο χορό τους.
Οι μοίρες είχαν αλλοτριωθεί, από εγκατάλειψη,
σαν τα καράβια που αργοπεθαίνουν
στις πλανεμένες θύμησες.
Σκουριασμένα παλιοσίδερα,
αλλοτινών παραμυθιών.
Και εσύ… Ηνίοχε,
γητευτή του ταξιδιού,
στους Δελφούς να με τάξεις προσκυνητή
και προξενήτρα της ειρήνης.
Ζέψε το άρμα, να τραβήξουμε από Ανατολή και Δύση,
ίσαμε τη γη του Δράκου,
να ράνουμε τους λαούς της αδικίας, με σπόρους ελπίδας.
Να χτίσουμε αποικίες αδελφοσύνης.
Ασάνδαλη, στων δυνατών τις αυλές θα διαβώ ,
με γιασεμιά τους πυραύλους της ενοχής, θα γεμίσω.
Μα είμαι τόσο μικρός,
μπροστά στον μεγάλο θεό των αναμάρτητων θυμάτων.

EL DIOS DE LAS VÍCTIMAS

Dios está demasiado alto para escucharme
soy tan pequeña, convicta
me apoyé en la raíz del olivo
junto a la demolida escuela de guerra

tenía el sueño de ver el brote de los lirios en la ruina
quería que la sangre fuera ilusoria
pero temblaba

escucho el grito de la pequeña siria Hamza
con su muñeca de trapo
los cíclopes iniciaron la danza eterna
y quedamos absortos, por desidia
como barcos que mueren tarde a la memoria
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀tan sólo herrumbre de los mágicos, antiguos cuentos

y tú, Iniohe, encantador de viajes
en Delfos me hiciste peregrina y soberana de la paz

tiramos del carro de oeste a este
fuimos la tierra del Dragón
sacamos a los pueblos de la injusticia
con semillas de esperanza
construimos territorios de hermandad

Asándali, viviré en los huertos
tanto como sea posible
con el jazmín de los cohetes de la culpa
seré llenada

¡oh, soy tan pequeña, malvada
ante el Dios de incólumes víctimas!



VOULA MEMOU (1961) nació en Skepasto, Kalavrita. Es una poeta y cineasta. Se graduó de la Escuela de Dirección de Stavrakos. Pertenece a PEL (Unión Panhelénica de Escritores) desde 2015 y a EEL (Sociedad de Escritores Griegos) desde 2019. Sus poemas están incluidos en La Antología del Amor publicada por la UNESCO en su ciudad e INTELLIGENTSIA de El círculo de poetas. La enciclopedia HARI PATSI alberga sus poemas. En 1985, publicó su primera colección de poesía titulada «Pasando». En 2006, la Prefectura de Acaya publica sus viñetas, tituladas ΑΦΩΝΟΝ ΔΙΑΓΕΙΝ. En 2008, publicó la colección de poesía titulada SOBRE LA ROCA DE ANDROMEDA. En 2009, la colección de poesía titulada IDE O ANTHROPOS.  En 2021, publicó la colección de poesía titulada “Razones increíbles”. Ha ganado numerosos premios en concursos de poesía griega y mundial. En 1984 y 1985, sus poemas se publicaron en Hydria y Ostraka. Su primer trabajo de dirección cinematográfica fue la película “Altamira: El gran estado del mar»; una película basada en su propia poesía. Ha colaborado ​​con grandes actores griegos: Rizos, Gionakis… En la dirección de videoclips de cantantes o compositores… Zambetas, Voskopoulos, Menidiatis, entre otros. Dirigió la obra teatral en solitario NIKEL de Michalis Griveas. En el canal estatal colaboró ​​en programas de entretenimiento infantil y también dirigió documentales ecológicos. Trabajó como cronógrafa en periódicos locales y en las emisiones de Radio Aigi.


Versión al español de María Del Castillo Sucerquia

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

Web construida con WordPress.com.

Subir ↑

A %d blogueros les gusta esto: